กระดาษของฉันตกมันเป็นกระดาษจากสมุด
สมัยฉันศึกษาอยู่มัธยมหนึ่งสีเส้นน้ำเงินบนผิวของ
มันเริ่มจางทั้งหน้ากระดาษมีเพียงหนึ่งประโยคบน
เส้นบรรทัดที่สามนับจากเส้นบนสุดลายมือบรรจง
ของฉันเขียนด้วยปากกาลูกลื่นสีดำน่าแปลกใจที่
ยังคมชัดอยู่ถึงวันนี้ประโยคนั้นมีใจความว่า "ฉัน
จะไม่มีวันเปลี่ยนแปลง"
มาอารมณ์ไหนไม่รู้ (แค่อยากจะเขียน)
แต่คือเมื่อเช้าตื่นขึ้นมา
รีบวิ่งลงไปหาหนังสืออ่านได้เจอประโยคข้างบน
ก็รู้สึกอย่างนั้นจริงจริง
เลยวิ่งขึ้นไปข้างบนอีก
ไปเปิดดูรูปภาพเก่า (ออกมาเป็นรูปสุดแนวอย่างที่เห็น)
ชอบนะดูมันไม่หลอกลวงดี (อยากได้แว่นตาสีแดงแรงฤทธิ์)
เห็นภาพแล้วรู้สึกจะผอมลงแต่ก่อนจ้ำม่ำ (แล้วใครแอบอยู่ด้านหลัง)
เห็นม่ะ(พี่กูเอง)
แล้ววันนี้สิ่งที่ได้คือการหวนกลับสู่อดีต (ที่ไม่มีวันเปลี่ยนแปลง)
เห็นรอยยิ้มนั่นไหม . .
เหมือนภาพวาดที่อยู่บนหน้าฉันไม่มีผิดเลย
รู้สึกวงเล็บเยอะ
ที่จริงมีหลายเรื่องจะเล่านะเนี่ย
(..........................)
คิดว่าเล่าให้ตัวเองฟังเสร็จแล้วล่ะกัน
บายบาย
แล้วเสียงดนตรีก็เริ่มบรรเลงอีกครั้ง
อย่าลืมร้องตามและฟังให้จบ (เพลงมันซึ้งนะ)
แต่ ... ไม่ค่อยจะเกี่ยวอะไรกับ "ความน่าจะเป็น" เท่าไหร่นัก
เออใช่คืนนี้อคาเดมี่จบและ (รักพัด..ชา)
(ส่วนเราตอนเด็กๆ...อย่างกะหมีแพนด้าเลย แง่ง
)
